✿♥✿آنچه تازه مادران بايد بدانند✿♥✿
✿♥✿آنچه تازه مادران بايد بدانند✿♥✿
دانستنی های مادرانه 
قالب وبلاگ
آخرين مطالب

ماهنامه پیام یاقوت: مسئولیت پذیری یکی از نشانه های رشد و اعتماد به نفس است که به شخص کمک می کند تا تصمیم های مناسب تری را اتخاذ کند. کسانی که از حس مسئولیت پذیری برخوردار هستند به موفقیت های روزافزون و پاداش های ناشی از آن دست خواهندیافت که این خود به افزایش اشتیاق در ارتباطات و یادگیری منجر خواهدشد.

مسئولیت پذیری نوعی نگرش اکتسابی است که از ابتدای زندگی (حدود سه سالگی به بعد) به تدریج ایجاد می شود. بنابراین والدین به عنوان نخستین متولی این امر بهتر است در ایجاد و رشد چنین حسی در فرزندان خود کوشش کنند. به طور کلی می توان گفت مسئولیت پذیری فرزندان بستگی زیادی به تجارب آنان در خانواده دارد. والدین به عنوان سرمشق و الگویی قوی می توانند خود با رفتاری حاکی از مسئولیت پذیری و با اتخاذ تدابیر آموزشی مناسب زمینه پرورش این حس را در فرزندان به وجود بیاورند. ایجاد این حس وقتی میسر خواهدبود که شرایط روحی و روانی کودکان را دریافته و تلاش کنیم موقعیت های مناسبی را برای قبول مسئولیت آنان فراهم کرده و انتظارات خود را متناسب با سن شان به طور دقیق و روشن بیان کنیم.

شاید در نظر بسیاری از والدین بزرگ ترین دغدغه و حتی مهم ترین درخواست از فرزند، درس خواندن باشد، اگرچه اهمتی این موضوع یعنی موفقیت در تحصیل بر کسی پوشیده نیست اما باید بپذیریم که درس خواندن همه زندگی فرزندان نیست و آنها باید بتوانند در هر دوره ای از زندگی و در مواجهه با هر موقعیت و بحرانی گلیم خود را از آب بیرون بکشند، اما برای این که فرزندانمان بتوانند به خوبی از پس مسئولیت های خود در زندگی برآیند باید از دوران کودکی حس مسئولیت پذیری را در آنان تقویت کرد.
 

مسئولیت پذیری فرزندان


روش هایی برای مسئولیت پذیری کردن فرزندان

واگذار کردن برخی از امور شخصی و حتی کارهای خانه به آنها با توجه به میزان توانمندی هایشان از جمله روش های موثر در آموزش و تقویت حس مسئولیت پذیری در کودکان است. در این صورت است که کودکان حس مشارکت و همکاری را تجربه می کنند و از این که می توانند مهارت هایشان را برای کمک به شما به کار گیرند، به خود می بالند و احساس مهم بودن می کنند، اما دادن وظایف کوچک به کودکان فوت و فن های ظریفی دارد.

مسئولیت پذیری چیست؟

به طور کلی مسئولیت پذیری یعنی قابلیت پذیرش و به عهده گرفتن کاری که از کسی خواسته شده است، البته مسئولیت با وظیفه تفاوت دارد، وظیفه کاری است که یک نفر به دیگری محول می کند و باید حتما انجام بگیرد. اما وقتی از کسی خواسته می شود مسئولیتی را بپذیرد، باید برای او کاملا مشخص شود موضوع درخواست چیست و در برابر به عهده گرفتن آن چه چیزی به دست می آورد. مسئولیت پذیری ویژگی هایی دارد که در ادامه به آنها می پردازیم.

نکته بسیار مهم درباره مسئولیت این است که اجباری برای پذیرش درخواست وجود نداشته و درواقع مسئولیت، انتخابی آگاهانه است، درست مثل قراردادی نانوشته که همه اجزای آن برای طرفین مشخص است. پذیرفتن مسئولیت همچنین نباید با احساس گناه یا بدهکاری یا اعمال زور و مبارزه همراه باشد، بلکه باید بدون فشار مالی یا عاطفی مطرح شود. اگر فردی احساس کند با زور او را مجبور به انجام کاری کرده اند، ممکن است خود او هم چنین روشی را در پیش بگیرد، یعنی علاوه بر نپذیرفتن آن مسئولیت، سعی کند از طریق زورگویی یا لجبازی به خواسته های خود برسد.
 

مسئولیت پذیری فرزندان


انواع مسئولیت پذیری

به طور کلی می توان دو نوع مسئولیت پذیری را مشخص کرد: مسئولیت پذیری شخصی و مسئولیت پذیری اجتماعی. مسئولیت پذیری شخصی و خانوادگی، وظایف شخصی اولیه ای هستند که بیشتر کودکان خودشان در سنین پایین انجام می دهند، مثل مسواک زدن، شستن دست ها و لباس پوشیدن.

برخی والدین انجام این وظایف را کافی می دانند، اما باید به کودکان وظایفی درباره کارهای خانه نیز محول کرد تا علاوه بر مسئولیت پذیری شخصی و خانوادگی، مسئولیت پذیری اجتماعی را نیز بیاموزند و در مقابل دیگران احساس مسئولیت داشته باشند.

آموزش مسئولیت پذیری را از چه زمانی باید شروع کرد؟

برای آموزش مسئولیت پذیری، هیچ گاه زود نیست. همان طور که گفته شد یکی از روش های موثر آموزش مسئولت پذیری کودکان، واگذار کردن کارهای روزمره به آنهاست. کودکان دو، سه و چهار ساله عاشق کمک کردن هستند! پس از این ویژگی آنها استفاده کنید و آنها را دست کم نگیرید. البته در این زمینه، مرحله رشدی کودک و کارهایی را که می تواند انجام دهد در نظر داشته باشید. به عنوان مثال کودکان در سن دو سالگی قادرند لباس های کثیف را در سبد رختشویی بریزند، اسباب بازی ها را پس از بازی جمع آوری و هنگام شست و شوی لباس ها به کمک شما لباس های تیره را از لباس های روشن جدا کنند.

در سن سه سالگی نیز قادرند جوراب های شسته شده را با کمک رنگ و شکلشان جفت کنند، به یک گیاه آب دهند، چیزی را که زمین می ریزد پاک کنند و ظرف خود را از روی میز جمع کنند. در سن چهار سالگی نیز باید قادر باشند ظرف ها، قاشق ها و دستمال سفره ها را روی میز بچینند، حوله ها را تا کنند، گردگیری کنند، در مرتب کردن رختخواب خود کمک کنند، شیر بریزند و با یک جاروی کوچک زمین را جارو کنند. بنابراین می توانید با توجه به توانایی فرزندتان، از همین سنین اقدام به دادن وظایف خانه به آنها کنید.
 

مسئولیت پذیری فرزندان


چگونه باید وظایف خانه را به عهده کودکان گذاشت؟

کارهای منزل از نظر والدین کارهایی کوچک و تکراری هستند که همیشه در خانه انجام می شوند، اما در نظر بسیاری از کودکان این کارها بسیار مشکل و ناخوشایندند و معمولا با بحث و جدل های زیادی همراه است. برای واگذاری کارهای منزل به کودکان تان نکات زیر را در نظر بگیرید.

1- کودکان را دست کم نگیرید: اغلب والدین کارهایی را که کودکان قادر به انجام شان هستند پایین تر از حد واقعی در نظر می گیرند. آنها حتی ممکن است کارهایی را برای کودکانشان انجام دهند که خود آنها به خوبی قادر به انجامش هستند.

2- وظایفی را واگذار کنید که مناسب سن کودکان باشد: اگر وظیفه ای که به او می دهید برای سنش مشکل باشد، ناامید و دلزده خواهدشد. اما اگر کارها طوری باشند که کودک از عهده انجام آنها به خوبی برآید، به این ترتیب تشویق می شود و می خواهد کارهای بیشتری انجام دهد.

3- به خاطر داشته باشید کلید کار «سادگی» است: کودکان خردسال عادت دارند به محدوده کوچکی توجه کنند. بنابراین انجام کارهایی را به او بسپارید که در یک محدوده کوچک باشد تا او را خسته نکند.

4- دقبقا مشخص کنید انتظار دارید چه کاری انجام دهید: درواقع به او نشان دهید چگونه این کار را انجام دهد.

5- تا جایی که ممکن است کارهای او را اصلاح نکنید: تصحیح کردن، ناخودآگاه این پیام را به کودک منتقل می کند که تلاشش به اندازه کافی خوب نبوده است. بنابراین به جای توجه به مقدار کاری که انجام داده است، به تلاشش توجه کنید و از سرزنش کردن او نیز بپرهیزید. سرزنش کردن سبب می شود کودک تصور کند هرگز نمی تواند شما را راضی نگه دارد بنابراین دست از تلاش بر می دارد. به یاد داشته باشید با گذشت زمان، کودک در کارهایش مهارت پیدا می کند، بر آنها مسلط می شود و از عهده انجام کارها بهتر بر می آید.

6- به جای جملات منفی از جملات مثبت استفاده کنید: مثلا به جای «اگر لباس های مهمانی را درنیاوری...» از این عبارت استفاده کنید «اگر می خواهی بازی کنی اول باید لباس های مهمانی را درآوری.» بدین ترتیب اگر چند بار این جملات را تکرار کنید، انجام این کارها برای کودک به شکل عادت در می آید و دیگر نیازی نیست کارها را مرتب به او یادآوری کنید.

7- عواقب اشتباه یا سهل انگاری را بپذیرد: کودک باید از انتخاب خود درس بگیرد. بنابراین کاری کنید عواقب سهل انگاری یا اشتباهش را بپذیرد. به عنوان مثال اگر کودک از جمع کردن اسباب بازی هایش در اتاق پذیرایی سر باز می زند، اسباب بازی ها به مدت دو روز از دسترس او دور نگه داشته شوند، اگر لیوان شیر را می ریزد، به او دستمالی برای تمیز کردن داده شود یا اگر به خاطر اتلاف وقت سرویس را از دست می دهد، با اتوبوس به مدرسه برود.
 

مسئولیت پذیری فرزندان


8- در هر شرایطی خونسردی خود را حفظ کنید: بروز خشم و عصبانیت فقط کارها را دشوارتر می کند. اگر فرزندتان تمایل ندارد کاری را انجام دهد، به طور واضح و فقط یک بار دیگر کاری را که قرار بوده انجام دهد به او یادآوری کنید. بهتر است این یادآوری نیز همراه با شوخی باشد. مثلا بگویید «لباس های ریخته شده کف اتاق صدات می کنند. کی می خوای جواب شون رو بدی؟!» در مواقعی نیز که فرزندتان کارها را با شلوغ کاری انجام می دهد، به جای بروز خشم، برای او مشخص کنید این شلوغ کاری ها فقط برای یک بار قابل تحمل اند و برای بار دوم تنبیه در پی خواهند داشت.

9- تاکید کنید در قبال انجام کارهایش پاداشی دریافت نمی کند: کودک باید بداند مانند دیگر اعضای خانواده وظایفی دارد که باید انجام بدهد، بدون این که انتظار پاداشی داشته باشد. البته تشویق های کلامی را فراموش نکنید و رفتارهای پسندیده فرزندتان را جلوی خودش به زبان بیاورید. این کار باعث می شود با شور و شوق بیشتری دوباره آن کار را تکرار کند و در خاطرش ماندگار شود.

10- با همسرتان هماهنگ باشید: اگر تصمیمی گرفتید و از فرزندتان خواستید کاری را انجام بدهد، قاطعیت به خرج دهید و درباره قوانین خانه و انتظارات تان از کودک، به صورت شفاف و واضح با او صحبت کنید.

11- فراموش نکنید که خودتان الگوی خوبی برای آنها باشید: اگر از فرزندتان می خواهید وسایلش را سر جایش بگذارد، خودتان باید در منزل این کار را انجام دهید و وسایل تان را دور و بر خانه پرت نکنید.

[ دوشنبه 31 / 3 / 1395 ] [ 19:09 ] [ مامانی ]

 

 
 
 
نوزاد به چشمانتان خیره شده و جالب اینکه این کار را به دفعات انجام می‌دهد. در واقع نوزاد علاقه زیادی به خیره شدن به چهره‌ها دارد و صد البته چهره شما به عنوان مادر یا پدر نوزاد بیش از هر چهره دیگری برایش جذاب است.
 
 
 
نی‌نی سایت: نوزاد به چشمانتان خیره شده و جالب اینکه این کار را به دفعات انجام می‌دهد. در واقع نوزاد علاقه زیادی به خیره شدن به چهره‌ها دارد و صد البته چهره شما به عنوان مادر یا پدر نوزاد بیش از هر چهره دیگری برایش جذاب است. اما یادتان باشد همین نگاه به ظاهر تنها زیبا و جذاب در واقع ابزار مهم نوزاد برای جلب توجه والدینش محسوب می‌شود. از نگاه متخصصان علوم عصبی، این نوع خیره شدن نوزاد به اطرافیان، به خصوص پدر و مادر سرآغاز عشق او نسبت به آنهاست. او در این دوران به تدریج تشخیص می‌دهد که وجود والدینش تا چه حدر در زندگی برایش اهمیت دارد.
 
4 واکنشی که نشان دهنده عشق نوزاد به شماست

1. نوزاد بوی شما را احساس می‌کند

برای اینکه از این واقعیت مطمئن شوید آزمایش بسیار ساده‌ای انجام دهید تا از نتیجه آن شگفت زده شوید. نوزاد در برابر دسته‌ای از گل‌های معطر و همچنین یکی از لباس‌هایتان قرار دهید. بدون شک او به سمت لباس می‌رود. لباس بوی شما را می‌دهد و هر بار که این کار را انجام دهید، نوزاد باز هم به سراغ لباس می‌رود بی توجه به این نکته که در اطرافش دسته‌ای از گل‌های زیبا و خوش بو قرار دارد. آزمایشات زیادی در این زمینه صورت گرفته که نشان می‌دهند حتی نوزادی که تنها یک هفته از به دنیا آمدنش گذشته توانایی تشخیص بوی مادرش را دارد. هیچ چیز به اندازه شما برای نوزاد شیرین تر و جذا‌ب‌تر نیست.

2. نوزاد به شما لبخند می‌زند

نخستین باری که نوزاد به شما لبخند زد و از ته دل خندید را به یاد دارید؟ آن اتفاق یک لحظه رؤیایی بوده و نوزاد با این کار خواسته که به شما نشان دهد «عاشق شما هستم».

3. نوزاد با شما حرف می‌زند

نخستین صداهایی که نوزاد از خود تولید می‌کند نه به عنوان نشانه‌ای از صحبت کردن با خود بلکه برقراری ارتباط با شما و سایر افرادی است که به دلیل چند بار مشاهده چهره، آنها را در لیست افراد مطمئن خود قرار داده است. 
 
4 واکنشی که نشان دهنده عشق نوزاد به شماست

او از صداهای مبهم اما مهمی که در همان ماه‌های نخست به دنیا آمدن از خود تولید می‌کند به عنوان پل ارتباطی میان خود و اطرافیان بهره می‌برد. پس این سر و صداها را دسته کم نگیرید. آنچه که او انجام می‌دهد و همچنین واکنشی که شما نسبت به او از خود بروز می‌دهید در فراهم شدن شرایط لازم برای برقراری ارتباطات قوی‌تر و در نهایت مکالمات جدی‌تر میان شما و او تأثیرگذار است.

4. نوزاد دوست دارد اطرافش باشید

تقریبا تمام نوزادان تا چند ماه اول به دنیا آمدن دوست دارند که والدین و به خصوص مادر همواره در کنارش حضور داشته باشند. او نبود شما را به خوبی درک می‌کند و نسبت به آن واکنش نشان می‌دهد، واکنشی که حتی می‌تواند با گریه هم همراه باشد. در این گونه موارد بارها دیده شده که نوزاد صورت خود را چنگ انداخته و با صدای بلند شروع به گریه کردن می‌کند. هر بار که او را برای دقایقی رها می‌کنید و از اتاق خارج می‌شوید این داستان تکرار می‌شود اما در راه برگشت و وقتی به او نزدیک می‎شوید، گریه‌ها تبدیل به خنده زیبایی می‌شود و این نشانه علاقمندی هر چه بیشتر نوزاد به شماست
[ چهارشنبه 2 / 10 / 1394 ] [ 9:25 ] [ مامانی ]

 

 
 
 
کودکتان خوب غذا نمی‌خورد؟ تمایلی به خوردن میوه، سبزیجات یا مکمل‌های غذایی از خود نشان نمی‌دهد؟ در این صورت ممکن است دچار استرس شوید. با خود فکر می‌کنید که کودکتان ممکن است دچار سطحی از سوء تغذیه شده و بدین ترتیب نتواند منحنی رشد خوبی داشته باشد.
 
 
 
وب سایت نی نی بان: کودکتان خوب غذا نمی‌خورد؟ تمایلی به خوردن میوه، سبزیجات یا مکمل‌های غذایی از خود نشان نمی‌دهد؟ در این صورت ممکن است دچار استرس شوید. با خود فکر می‌کنید که کودکتان ممکن است دچار سطحی از سوء تغذیه شده و بدین ترتیب نتواند منحنی رشد خوبی داشته باشد. در این مقاله راهکارهای ساده‌ای به شما ارایه می‌کنیم که استفاده از آنها می‌توانید کودک را برای بهتر خوردن ترغیب کنید.
 
کودکتان خوب غذا نمی‌خورد؟

برنامه داشته باشید

یادتان باشد کودکان باید هر سه تا چهار ساعت یک بار مواد غذایی مصرف کنند. در واقع می‌توان اینگونه تصور کرد که به جز سه وعده غذایی اصلی که برای همه شناخته شده و قابل قبول است، کودک به دو وعده میان غذا یا همان اسنک‌ها و مقادیر زیادی میوه نیاز دارند که باید آنها را در حد فاصل وعده‌های اصلی مصرف کند. این شما هستید که باید برای غذاخوردن کودکتان برنامه‌ریزی ساده‌ای داشته باشید. تنها در این صورت است که بدن او به گونه‌ای متوازن تمام گروه‌های غذایی مورد نیاز را دریافت می‌کند.

غذاهای مجزا تهیه نکنید

برخی مادران تصور می‌کنند که باید برای کودکشان یک نوع غذا آماده کنند و برای سایر اعضای بزرگتر خانواده غذای دیگری. این یک اشتباه بزرگ است که نه تنها مانع دور ماندن کودک از جمع خانواده می ‌شود بلکه عادت کردن بدن وی به گروه‌های متنوع غذایی با تأخیر صورت می‌گیرد. پس به خاطر داشته باشید که یک وعده غذایی کامل برای همه اعضای خانواده تهیه کرده و تا حد امکان زمانی آن را صرف کنید که همگی حضور داشته باشند. البته میان وعده‌های غذایی کودک مقوله‌ای جداست که لزوما نیازی به حضور سایر اعضای خانواده ندارد. 

کودکان همواره از والدین خود تقلید می‌کنند. این الگوبرداری در مورد غذا خوردن تنها زمانی بروز می‌کند که تمام اعضای خانواده دور هم و یک وعده غذایی واحد را نوش جان کنند.
 
کودکتان خوب غذا نمی‌خورد؟

کودک را مجبور به خوردن نکنید‌‌‌

شما به عنوان والدینی که خود را در برابر کودک مسؤول می‌دانید موظف هستید مواد غذایی مورد نیاز بدنش را همچون سایر نیازهایش فراهم کنید. اما اینکه او نمی‌خورد یا فعلا تمایلی به خوردن ندارد بحثی دیگر است که شما نمی‌توانید کار زیادی در این زمینه انجام دهید.  به خاطر داشته باشید اگر اجباری در کار باشد، کودک به جای تمایل پیدا کردن به خوردن غذاها، مقاومت می‌کند. شما وظیفه خود را انجام دهید و شرایط خوردن یک وعده غذایی کامل را برای کودک فراهم کنید. پس از گذشت مدتی آرام آرام به سمت غذا می‌رود.

غذاهای جدید را به تدریج وارد رژیم غذایی کنید

به طور طبیعی کودکان نسبت به غذاهای جدید واکنش سردی از خود نشان می‌دهند. آنها نوعی ترس درونی از غذاهای جدید دارند و می‌ترسند که باب میلشان نباشد. پس توصیه می‌کنیم غذاهای جدیدی را که فکر می‌کنید جوانه‌های چشایی کودک را تحریک می‌کند به تدریج وارد رژیم غذایی خانواده کنید تا کودک موضع انفعالی نسبت به آن نگیرد.
 
کودکتان خوب غذا نمی‌خورد؟

همراه کودک آشپزی کنید

یکی از بهترین و هیجان انگیزترین راه‌های ترغیب کردن کودک به خوردن انواع غذاها این است که در صورت امکان او را نیز وارد فرآیند آشپزی کنید. هر از گاهی در طول هفته کودک را صدا زده و از او بخواهید که به عنوان یار کمکی شما را در آشپزی کمک  کند. 

بدین ترتیب کودک علاقه زیادی به خوردن غذا و به خصوص غذایی که خود در تهیه کردن آن نقش دارد ایفا می‌کند. حتی می‌توانید بخشی از آماده کردن سالاد (به جز قسمتی که قرار است از چاقو استفاده شود) را که کاری بی خطر است به او محول کنید، البته همواره او را زیر نظر داشته باشید.
[ چهارشنبه 2 / 10 / 1394 ] [ 9:22 ] [ مامانی ]
 
 
شاید برای شما هم این سوال مطرح شده باشد که چطور باید عذرخواهی کرد و چطور روش درست عذرخواهی را به بچه‎ها آموزش داد؟ برای پاسخ به این پرسش‎ها قبل از هر چیز لازم است به این نکته توجه کنیم که عذرخواهی، یک مهارت است و بنابراین علاوه بر کسب آگاهی در این زمینه نیازمندیم.
 
 
 
وب سایت سلامت نیوز: شاید برای شما هم این سوال مطرح شده باشد که چطور باید عذرخواهی کرد و چطور روش درست عذرخواهی را به بچه‎ها آموزش داد؟ 

برای پاسخ به این پرسش‎ها قبل از هر چیز لازم است به این نکته توجه کنیم که عذرخواهی، یک مهارت است و بنابراین علاوه بر کسب آگاهی در این زمینه نیازمندیم با تمرین و تکرار این مهارت را در الگوی رفتاریمان درونی کنیم؛ زیرا ساده‎ترین راه برای اینکه کودک عذرخواهی کردن را بیاموزد، یادگیری مشاهده‎ای است.

 به این ترتیب وقتی کودک شاهد عذرخواهی کردن ما و به رسمیت شناختن حقوقمان و دیگری به هنگام رنجش باشد، در واقع به‎طور غیرمستقیم اهمیت، ضرورت و روش صحیح عذرخواهی کردن را یاد می‎گیرد و در موقعیت‎های مشابه تمرین می‎کند.
 
آموزش عذرخواهی به بچه‎ها در ۶ گام
 
بنابراین بخش مهم و تاثیرگذار این آموزش به‎صورت غیرمستقیم اتفاق می‎افتد. اما در مرحله بعدی و در صورتی که لازم باشد می‎توان متناسب با سن بچه‎ها از طریق گفت‎وگو یا در قالب بازی با عروسک‎ها یا یک نمایش خانگی کوتاه این مراحل را مستقیما به آنها آموزش داد.

 البته لازم است این نکته را هم در نظر داشته باشید که عذرخواهی فقط در مواردی که در محدوده توان و درک رفتاری و شناختی کودک قرار دارد، پیگیری شود تا امکان اجرا و اثربخشی مطلوب به‎دست بیاید؛ به این معنا که وظایف یا قوانینی که برای کودک تعریف می‎کنیم به گونه‎ای باشد که کودک مرتب شکست را تجربه نکند و مجبور به عذرخواهی نباشد.

برای یک عذرخواهی موثر لازم است ۶ گام را طی کنیم:

گام اول‎: پیشنهاد «من را ببخش!»

به کودک بیاموزیم که وقتی کسی را می‎رنجانیم، می‌توانیم به او پیشنهاد بدهیم که ما را ببخشد، اما چون یک پیشنهاد است، باید آمادگی شنیدن پاسخ منفی را هم داشته باشیم.

گام دوم‎: پذیرفتن اشتباه

در مرحله بعدی، مهم است که بپذیریم اشتباه کرده‎ایم. پذیرش اشتباه در واقع زمینه درک مسوولیت‎پذیری را فراهم می‎کند. بنابراین تا زمانی‎که کودک متوجه اشتباهش نشده است، او را وادار به عذرخواهی نکنید. 

برای درک بهتر این موضوع می‎توانید در شرایط مشابهی که بین شما و کودک اتفاق می‎افتد به او بگویید: «من می‎دانم که از من رنجیده‎ای و می‎خواهم که مرا ببخشی، اما هنوز نمی‎دانم که چه کار اشتباهی انجام داده‎ام؟»
 
آموزش عذرخواهی به بچه‎ها در ۶ گام
گام سوم‎: پشیمانی

شاید شما هم بچه‎هایی را دیده باشید که بعد از انجام یک کار اشتباه بلافاصله عذرخواهی می‎کنند، اما هم شما و هم آنها می‎دانید که این صرفا راهی برای فرار از تنبیه است. بنابراین برای اینکه عذرخواهی شکل واقعی و حقیقی پیدا کند، مهمترین شرط، پشیمانی است. 

اگر کودک از کار بدی که انجام داده است، پشیمان نیست به او توضیح بدهید و برایش زمانی تعیین کنید تا به اشتباهش فکر کند. همیشه روی این نکته تایید کنید که تا زمانی که از کارش پشیمان نیست، لازم نیست عذرخواهی کند.

 اما برای کمک به درک بهتر کودک نسبت به رفتارش می‎توانید تاثیر آن رفتار را روی دیگران با هم بررسی کنید. حتی می‎توان از کودک خواست که خودش را به جای طرف مقابل بگذارد و احساساتش را بیان کند. این تمرین کمک می‎کند ارزش اخلاقی عذرخواهی به‎درستی برایش درونی شود.

گام چهارم‎: توضیح و دلیل

بسیاری از اوقات با وجودی که سه مرحله اول انجام شده است، اما رنجش همچنان باقی است. اگر برای کار اشتباهی که مرتکب شده‎ایم، دلایلی داشته باشیم و آنها را بیان کنیم و به دیگران هم فرصت توضیح و بیان دلایلشان را بدهیم، در واقع برای بخشیدن و بخشیده شدن انگیزه بیشتری فراهم کرده‎ایم.

گام پنجم‎: تکرار نکردن

یکی دیگر از مهمترین شرط‎های یک عذرخواهی واقعی تصمیم جدی برای تکرار نکردن کار اشتباه هست. گاهی بچه‎ها کار اشتباهی انجام می‎دهند، اما به دفعات آن را تکرار می‎کنند. 

در نظر داشته باشید که اگر کودک یک عذرخواهی واقعی انجام داده و بعد ناخواسته دوباره همان کار را تکرار کرده، عذرخواهی او را بپذیرید و تاکید کنید که چون واقعا قصد انجامش را نداشته، اشکالی ندارد. 

دقت کنید که خودتان هم وقتی از کودک عذرخواهی می‎کنید، دوباره آن کار را انجام ندهید؛ قوانین عذرخواهی برای شما و کودکتان یکسان هست.
 
آموزش عذرخواهی به بچه‎ها در ۶ گام
 
گام ششم‎: جبران کردن

جبران کردن، مرحله تکمیلی یک عذرخواهی واقعی و کامل است. مانند سایر موارد اینجا هم لازم است خودمان پیشقدم باشیم و در موقعیت‎های مناسب به کودک بگوییم که: «به‎خاطر اشتباهم متاسفم و می‎خواهم جبران کنم.» در آموزش مستقیم به کودک توضیح بدهیم که با جبران کردن نشان می‎دهیم مسوولیت کار اشتباهمان را پذیرفته‎ایم و احساس طرف مقابل را به خوبی درک کرده‎ایم. این‎کار باعث می‎شود هم طرف مقابل را خوشحال کنیم و هم خودمان احساس بهتری داشته باشیم.

 البته لازم است حتما روی این نکته تاکید کنیم که برای جبران اشتباهمان هرگز مجبور نیستیم کاری انجام دهیم که به ما آسیب بزند یا باعث شود احساس بدی نسبت به خودمان پیدا کنیم.

 زیرا گاهی کودک در رابطه با دیگران در شرایطی قرار می‎گیرد که برای جبران اشتباهش و بخشیده شدن تحت فشار قرار می‎گیرد و چه بسا مجبور به باج‎دهی شود یا مورد سواستفاده قرار بگیرد.

با‎ آگاهی از این ۶ گام و تمرین مستمر آنها در کنار بچه‎ها می‎توانیم امیدوار باشیم یک مهارت درست رفتاری را فرا گرفته‎ایم و روابط سالم‎تری را تجربه کنیم.
 
 
 
[ شنبه 28 / 9 / 1394 ] [ 9:20 ] [ مامانی ]

 

 
 
 
خیلی از بچه ها در خوردن غذا وسواس زیادی به خرج می دهند و اشتیاق زیادی برای خوردن ندارند، این جاست که مادرها باید کمی هنر و خلاقیت به خرج دهند.
 
 
 
وب سایت لاپلاس: خیلی از بچه ها در خوردن غذا وسواس زیادی به خرج می دهند و اشتیاق زیادی برای خوردن ندارند، این جاست که مادرها باید کمی هنر و خلاقیت به خرج دهند و غذا را طوری آماده کنند که اشتهای کودک را برانگیزد، در این بخش ایده هایی برای تزئین غذا با تخم مرغ آب پز اثر Anne Widya را خواهید دید.
 
ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک

ایده هایی برای تزئین غذای کودک
 
 
 
[ شنبه 28 / 9 / 1394 ] [ 9:17 ] [ مامانی ]
صفحه قبل 1 2 3 4 5 6 7 ... 134 صفحه بعد
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

می نویسم به سلامتی مادرانی که عمرشان را وقف فرزندان دلبندشان نمودند، مادرانی که همیشه نگران آینده فرزندانشان هستند و برای آنها کم نمی گذارند.
لینک های مفید
امکانات وب
آمار سايت مامان جون
دوستان حاضر : 6 عزیز
بازديدهاي امروز : 764 نفر
بازديدهاي ديروز : 1457 نفر
بازدید هفته قبل : 9861 نفر
كل بازديدها : 2725503 نفر